गणपतिवेदपादस्तवः
विष्णुरुवाच -
श्रीमद्गजश्रेष्ठमुखागजात्मज प्रसीद पित्र्यं भगवन्भवद्गणम् ।
तुभ्यं नमः पूरय मन्मनोरथान्गणानां त्वा गणपतिं हवामहे ॥ १॥
शुभानां त्वा निधिमीशात्मजाक्षयं जनानां त्वा सर्वदाभीष्टसिद्धिदम् ।
गणानां त्वा गजवक्त्रकरं शुभं गणानां त्वा गणपतिं हवामहे ॥ २॥
कौतूहलं मे भवदीशपुत्र त्वां द्रष्टुमिष्टार्थद विघ्नराज ।
बालांशुमालीव निजांशुपुष्टे स्वयं यजस्व पृथिवीमुतद्याम् ॥ ३॥
प्रादुर्भव गणेश त्वत्पादभक्तिमतो मम ।
नमस्तुभ्यं प्रपन्नात्मन् रयिं वीरवतो यथा ॥ ४॥
तं गणाधिपतिं वन्दे दातुं सर्वमनोरथान् ।
जागर्ति यः स्वभक्तानां वसुवित्पुष्टिवर्धनः ॥ ५॥
प्रसीद श्रीफलैः पद्मैः शोभाभद्र विनायक ।
पालाशकुसुमैश्च त्वां हुवे चित्राय राधसे ॥ ६॥
त्वद्भक्तानां गणाधीश नमस्तुभ्यं शिवात्मज ।
त्वामाहुः सुहृदं सन्तः सुवीरं सुरथं रयिम् ॥ ७॥
विद्रुमाभं गणेश त्वां रत्नसिंहासनस्थितम् ।
स्तौमि वरोन्मुखं नित्यं प्रियमेधमुपस्तुतम् ॥ ८॥
येन संहरसि ब्रह्मंस्त्वद्भक्तार्तिं गणेश्वर ॥।
स तु सुकृतिनां पाता दीर्घस्ते अस्त्वङ्कुशः ॥ ९॥
सर्वकामास्तु ये सद्भिर्विनायकविचक्षणैः ।
भोगादिभिः सदा सम्पन्मदाय परिषिच्यसे ॥ १०॥
प्रसन्नमिव बालार्कं प्रियं चास्तार्कमुत्तमम् ।
नमो गणपते तुभ्यं रयिं सहस्रवर्चसम् ॥ ११॥
नमस्ते स भवेद्विद्वानाकारः सर्वसुहृदाम् ।
यस्त्वां गणपते ध्यायेदन्तः शुभ्रावता पथा ॥ १२॥
स्मरामि चेद्गणेश त्वां निर्यान्तीन्द्रियदुर्जनाः ।
प्रसीद कृपया वेगादेते वाता इवोरवः ॥ १३॥
बभूवुः किल विघ्नेश त्वामाराध्य कृतश्रियः ।
नमस्ते बहवस्तात पुरा वयं च सूरयः ॥ १४॥
स्कन्दाग्रजादौ शुभकर्मणां कः पूज्यस्त्वदन्यः सकलामराणाम् ।
तुभ्यं नमस्तेऽखिलविघ्नशत्रो अस्य विश्वस्य भुवनस्य राजा ॥ १५॥
त्वं क्रीडसे यथा देव्या गणेशाङ्कनिषण्णया ।
पाहि नः सततं साकं तया वर्द्धस्व सुष्टुतः ॥ १६॥
त्वमेवाभीष्टदोऽसीति नित्यं गणपतेऽर्थिनाम् ।
प्रसीद प्रार्थयेतस्त्वां नृभिर्यतो विनीयसे ॥ १७॥
त्वां गणेश्वर संसारतुषारार्दितविग्रहः ।
प्रादुर्भव नमस्तुभ्यं स्तुषे मित्रमिव प्रियम् ॥ १८॥
नमस्ते विघ्नराजाशु निवारय शुभेतरम् ।
त्वमेवासि जगत्सर्वं यद्भूतं यच्च भव्यम् ॥ १९॥
परत्रेह च सौख्याय त्वामेवाहं गणाधिप ।
शरणं च मुमुक्षूणां प्रशंसन्ति प्रशस्तिभिः ॥ २०॥
त्वामाहुः कवयश्चित्रमवेद्यमजमव्ययम् ।
गणेश विद्याकामानामाविप्रमा मनीषिणम् ॥ २१॥
शोणाब्जस्रग्भराश्लिष्टं सुधांशुफलसन्निभम् ।
गणेशं नौमि तं वाण्यं यो रायो वनिर्महान् ॥ २२॥
असदाज्ञां सुहृद्रक्षां विघ्नेश त्वयि कुर्वति ।
सुखी भवति कौमारी ईशानो अप्रतिष्कुतः ॥ २३॥
अनाथनाथ विघ्नेश नमस्तुभ्यं प्रसीद नः ।
मादृशां कृपणानां च त्रायतां मरुतां गणः ॥ २४॥
मूषकासन सर्वेषां वराणामुत्तमोत्तमम् ।
प्रचोदय नमस्तुभ्यं यस्ते सखिभ्य आवरम् ॥ २५॥
सहायमस्माकमथो नियुद्धे भवात्तशस्त्रः सततं गणेश ।
नमोस्तु तुभ्यं दुरिताहितात्मनां त्वयाध्यक्षेण पृतना जयेम ॥ २६॥
त्वमेव लोकरक्षार्थं जागर्षि गणनायक ।
प्रदातुं प्रेरयस्यग्निं देवं देवेभ्यो हविः ॥ २७॥
भवामः पीडिता नित्यं गणेश वृजिनाहितैः ।
पातुं दुष्कृतशत्रुभ्यः प्रत्यङ्नः सुमना भव ॥ २८॥
विनायक नमस्तुभ्यं सूनवे तस्य शूलिनः ।
यस्तमिस्रक्षयायोच्चैरासूर्यं रोहयद्दिवि ॥ २९॥
त्वदाज्ञया किलाग्नीन्दुभानवस्ते गणेश्वर ।
सततं निर्मलांल्लोकानाये तन्वन्ति रश्मिभिः ॥ ३०॥
हन्तारं सर्वपापानां पातारं पुण्यकर्मणाम् ।
गणेश स्तौमि लोकानामध्यक्षं धर्मणामिमम् ॥ ३१॥
यो विनोदयतीशाङ्कादुमाङ्कं द्विरदानन ।
गर्भच्छिदोमिले एतावध्यक्षं धर्मणामिमम् ॥ ३२॥
यश्चिन्त्यते जितक्रोधैरपुनर्वृत्तये बुधैः ।
तं नमामि गणाधीशमध्यक्षं धर्मणामिमम् ॥ ३३॥
मनोनिधिभरः सोमः करिवक्त्रं प्रणम्य यत् ।
अवापावृत्तमुक्तिं तं वन्दस्व मारुतं गणम् ॥ ३४॥
यतस्त्वं विपदां हन्ता दातास्यखिलसम्पदाम् ।
अतो गणपते सद्भिर्नृभिः सुवीर उच्यसे ॥ ३५॥
याचे तत्काञ्चनं देहि गणेश त्वामकिञ्चनः ।
यत्तत्कृपणरक्षार्थं जेषिजिष्णो हि तं धनम् ॥ ३६॥
विनायकाशेषजगत्प्रणायक प्रसीद नः स्वीकृत पद्मपङ्कज ।
कृपार्णव त्वच्चरणाब्जसेविनामश्वपते गोपत उर्वरापते ॥ ३७॥
पुनः किमागच्छसि पापसङ्घ त्वत्पीडितोऽहं शरणं गणेशम् ।
भजामि निर्लज्ज भवत्प्रसङ्गान्निवर्तस्व हृदयं तप्यते मे ॥ ३८॥
पयोद इव विघ्नेश चातकं तोयधारया ।
दरिद्रं पाहि मां स्नेहाद्राया विश्वपुषा सह ॥ ३९॥
त्वामेव चिन्तये तुभ्यं नमः सिद्धिविनायक ।
वरेण्यं वरदं सर्वं मरुत्सु विश्वभानुषु ॥ ४०॥
शिवौ च श्रवणं नेत्रं शिवभक्तश्च केशवः ।
यो नार्चति गणेश त्वां न हिषस्तवनो मम ॥ ४१॥
यस्त्वं भवसि सन्नद्धो वन्दे तं त्वां गणेश्वरम् ।
त्वद्भक्तारिविनाशाय स्थिरो रणाय संस्कृतः ॥ ४२॥
गणेश नृत्यत्त्वत्पादत्रिपुरध्वंसिभीर्यतः ।
शिवाग्रे किल धर्मांशोराहरयो रथयुजः ॥ ४३॥
विघ्नेश त्वत्करोत्सृष्टतोयक्रीडारवात्किल ।
भवत्युद्विजिता भानोराहरयो रथयुजः ॥ ४४॥
क्रीडतस्ते वियन्नद्यां श्रुत्वा विघ्नेश बृंहणम् ।
भीता भवन्ति चण्डांशोराहरयो रथयुजः ॥ ४५॥
त्वमेव गतिरुत्तमा भवाकुलितचेतसां
गणेश करुणाम्बुधे सुरेश शरणार्थिनाम् ।
भवन्तमेव सन्ततं भजाम्यचञ्चलेक्षणैः
पश्येम शरदः शतं जीवेम शरदः शतम् ॥ ४६॥
करीन्द्रमुख भारतीं चतुर्मुखमुखोद्गतां
स वेद लोकसम्मतां भवन्तमेव संस्मरे ।
तदा वयं शशिप्रभं विपक्षनेत्रभानुभिः
पश्येम शरदः शतं जीवेम शरदः शतम् ॥ ४७॥
त्रिनेत्रपुष्करं मिनश्रियं त्वदीयमुज्ज्वलं
प्रफुल्लविद्रुमप्रभं स्मरन्ति यन्महाशुभम् ।
तदद्य सर्वकामदं विनिद्रनिश्चलेक्षणैः
पश्येम शरदः शतं जीवेम शरदः शतम् ॥ ४८॥
त्वमेव गुणमात्मानं कृतक्रियमविक्रियम् ।
गणेश श्रुतसम्पूर्वं विद्माहि त्वा धनं जय ॥ ४९॥
प्रक्षालितभवत्पाद गलन्ति षण्मुखाग्रज ।
पापकण्डूनिहत्यै त्वामपो याचामि भेषजम् ॥ ५०॥
गणेश मां रक्षसि पूजया चेत्प्रीतिर्बुधानां निरुपाधिकारा ।
पूर्वं न चेत्सत्कृतमानयोगाद्वितन्वते प्रति भद्राय भद्रम् ॥ ५१॥
अर्कमण्डलमध्यस्थं पुरुषं द्विरदानन ।
हिरण्मयं भजामस्त्वामुद्वयन्तमसस्परि ॥ ५२॥
विघ्नेश मद्दुष्कृतशत्रुवर्गं वृत्रं पुरारातिमिवामरेशः ।
कुरुष्व शान्तिं मम कुक्षि वह्नेस्त्वं मायाभिरनवद्यमायिनम् ॥ ५३॥
अर्थवाञ्छां ददातीति चेतस्येतान् विनायकः ।
प्रतिजानीहि लोकानां जयतामिव दुन्दुभिः ॥ ५४॥
विश्राण नादमिष्टानां गणेशाग्रे सुकर्मिणाम् ।
त्वमेव वन्द्यपादश्रीरसि प्रियो नो अतिथिः ॥ ५५॥
क्रौञ्चारातिगुरो तुभ्यं नमः शङ्करनन्दन ।
विघ्नेश भवदुःखार्त अस्मा अस्मा इदन्धसः ॥ ५६॥
हेरम्भ त्वामहं तस्मात्प्रार्थये भक्तवत्सल ।
कृपाब्धे त्वत्प्रपन्नानां यद्दित्ससि स्तुतो मघम् ॥ ५७॥
ब्रह्माणं शङ्करं विष्णुमेकदन्तं विदुर्बुधाः ।
त्वामेव सकलांल्लोकानग्निं च हव्यवाहनम् ॥ ५८॥
अपुण्यहिंसाशुभरक्षणत्वात्प्रयोजनं मन्मथवैरिपुत्र ।
सतां मतिर्नास्ति गणेशहृद्या सत्यं ब्रवीमि वध इत्सतस्य ॥ ५९॥
हृदि वा शिवयोरग्रे बहिर्वासि गणेश किम् ।
संशयं द्रष्टुमेति त्वामिति वा इति मे मनः ॥ ६०॥
गणेश त्वत्कटाक्षश्रीपक्षे ते च हि केवलम् ।
अलं कमखिलार्थानामन्यं पक्षं च न प्रति ॥ ६१॥
उमावृषाङ्कयोरग्रे यत्र विघ्नेश वर्तसे ।
सेवन्कृतनमस्कारस्तत्र देवाँउपह्वये ॥ ६२॥
कैवल्यप्राप्तये च श्रीवाक्सन्तानाभिवृद्धये ।
गणेश यास्त्रिलोकानां गृणन्ति विप्र ते धियः ॥ ६३॥
समस्त देवतामूर्ते साधून्पाहि गणाधिप ।
प्रसीद भूसुरैर्दत्तं पिबा सोममृतूँरनु ॥ ६४॥
परस्परं सुसंस्पृष्टं पितृपुत्रकयोरिव ।
प्रसिद्धो विघ्नराजाहं त्वमस्माकं तवस्मसि ॥ ६५॥
यद्भक्तवरदोऽसीति विघ्नेशाभक्तविघ्नद ।
कृतार्थोऽस्मि भवद्योगादुतोतत्सत्यमित्तव ॥ ६६॥
प्रसादसुमुखोऽस्माकं प्रादुर्भव गणेश्वर ।
दधिक्षीराज्ययुक्तान्नं प्रते वयं ददामहे ॥ ६७॥
यत्तत्समस्तविद्यानां जन्मकृद्वासि सम्पदाम् ।
गणेशालिङ्गितां लक्ष्मीमथा नो वर्द्धया गिरः ॥ ६८॥
नमस्ते देवदेवेश गणेश करुणानिधे ।
त्वत्प्रसादात्सदास्माकं विभूतिरस्तु सूनृता ॥ ६९॥
नमो नमस्ते त्रिपुरान्तकात्मज विपाप्मना पुण्यसमूहपीडितान् ।
पाहि त्वदीयाङ्घ्रिसरोरुहाश्रितांस्त्वं नः पश्चादधरादुत्तरात्पुरः ॥ ७०॥
गणेश्वर त्वां भगवान्प्रसूस्तां शम्भुस्त्रिलोक्यां सुतलाभकीर्तिम् ।
ब्रह्मर्षिदेवद्विजकीर्तनीयं ऋतप्रजातां बृहतीमविन्दत् ॥ ७१॥
गतिस्त्वमेवेति गणेश जाने तुभ्यं नमः स्कन्दगुरो प्रसीद ।
त्वत्पादभक्त्याखिलकामदाता अहं देवानामुत मर्त्यानाम् ॥ ७२॥
तस्य प्रसूनुं शरणं प्रपद्ये गणेश्वर त्वां तरुणेन्दुमौलेः ।
यः शूलपाणेः स्वभुजप्रतापादेक इद्राजा जगतो बभूव ॥ ७३॥
जानाति किं तेन हि यद्धि पारं यः सर्वविद्यारमणोऽपि साक्षात् ।
महद्गणेशाखिलदेवराशिः सो अङ्ग वेद यदि वा न वेद ॥ ७४॥
नमस्कुरु गणाध्यक्षमेतं चित्तं भजान्वहम् ।
वरदो हि स्वभक्तानामयं शिवाभिमर्शनः ॥ ७५॥
माहात्म्यं को नु जानाति तव स्वर्गफलार्थिनः ।
वीतविघ्नं गणेशार्यास्त्वया यज्ञं वितन्वते ॥ ७६॥
उपास्येऽमुं गणाधीशं भो चेतः कुत्र गच्छसि ।
शृणुष्वार्यमनायात विश्वविन्मनसस्पतिः ॥ ७७॥
भक्तवात्सल्यकारुण्यादस्मान्पाहि गणाधिप ।
किमुत त्वद्गुणांस्तोतुं भुवनस्य पते वयम् ॥ ७८॥
यतो गणपते प्राप्तगजाकारोऽसि कौतुकात् ।
अतः क्षितीन्द्रमध्येऽभूदिभो राजेव सुव्रतः ॥ ७९॥
धर्मैकशरणान्रक्ष साधून्विघ्नेश सुव्रतान् ।
पापानि गोद्विजातीनां जहि रक्षांसि सुक्रतो ॥ ८०॥
गणेश त्वां महायोगी स्मरतीन्द्रियमारुतान् ।
निगृह्य चित्तानिन्द्रस्य अभीशूँरिव सारथिः ॥ ८१॥
श्रीपार्वतीपुत्र तव प्रसन्नं पादारविन्दं शरणं भजामः ।
गणेश नस्त्वत्करुणाविशेषात्सदासुगः पितुमाँ अस्तु पन्थाः ॥ ८२॥
इष्ट्वा त्वां विघ्नराजार्यांश्चतुर्वर्गफलार्थिनः ।
लभन्ते स्वानुकूलार्थान्साकमेकेन कर्मणा ॥ ८३॥
तयैव वेद्यमौलिस्त्वं श्रुतिवाचा गणेश्वर ।
त्रयीमयी त्वदुद्धार्य यज्ञं दधे सरस्वती ॥ ८४॥
विनायक त्वां प्रणमामि सद्भिर्विघ्नापहत्यै शुभकर्मनिष्ठैः ।
आराधनीयं सकलामराणां यज्ञस्य केतुं प्रथमं पुरोहितम् ॥ ८५॥
त्वामेव जाने सकलामराणां गतिर्गणेशाभयदानदक्षम् ।
सतां क्षितिः स्वर्गसुखोन्मुखानां नाभिं यज्ञानां सदनं रयीणाम् ॥ ८६॥
गणेशानुग्रहायामुमपसारय दुष्कृतम् ।
क्रतु भूमिषु विप्राणां सोमं सोमपते पिब ॥ ८७॥
कदा त्वत्करुणा तुभ्यं नमो विघ्नेश मानसम् ।
वत्सं प्रति ययौ स्नेहादाधेनुरिव धावतु ॥ ८८॥
यदि वा कमलार्थिहृच्छिशोर्गणपतेर्मुदे ।
रक्तपद्मसिताम्भोजैर्यजस्व जातवेदसम् ॥ ८९॥
तस्मात्त्वमेव विघ्नेश पावनः सर्वदा भव ।
स स्वामी श्रेयसे यस्माद्यो अस्मान्वीर आनयत् ॥ ९०॥
सश्रीकं तव सामर्थ्यं विघ्नराजाश्विनौ किल ।
अभूतां त्वत्पदध्यानात्कवी गम्भीरचेतसा ॥ ९१॥
तथापि न त्वा विबुधाः स्मरन्ति विघ्नेश नः पाहि गतिस्त्वमेव ।
इष्टं स्वकर्म तदुपास्त्यभावात्पुरः पश्यन्ति निहितमरतौ ॥ ९२॥
सुहृद्भवर्धिविघ्नेश त्वन्मुदे कृतकर्मणाम् ।
त्वामुद्दिश्य कृते ब्रह्मन्यज्ञे यज्ञेन उदव ॥ ९३॥
वन्दे प्रपन्नं तनयं गणेशं त्वां दक्षिणामूर्ति शिवस्य तस्य ।
यं भूसुराः सर्वहृदि प्रवेशमेकं सन्तं बहुधा कल्पयन्ति ॥ ९४॥
त्वमेव शम्भुर्हरिरब्जयोनिर्गणेश कल्याणनिधे नमस्ते ।
त्वदर्पितं यज्जगदन्तरात्मंस्तन्मे जुषस्व शिपिविष्ट हव्यम् ॥ ९५॥
गतिः सकलभूतानां गणेश स्मरणं तव ।
चरणस्वर्णपद्माभ्यामस्माकमुत्तमं कृधि ॥ ९६॥
गणेशाश्रमवर्णानां गुरवे ब्रह्ममूर्तये ।
साक्षाद्भव नमस्तुभ्यं विप्राय बृहते बृहत् ॥ ९७॥
ऐरावतासन स्तुत्यो भवसि त्वं गणाधिप ।
आखुयानोऽपि देवानामद्धा देव महाँ असि ॥ ९८॥
प्रसीद निक्षेप इवाधनस्य त्वत्पादभक्तस्य दयानिधे मे ।
नमामि विघ्नेश्वर सर्वदा त्वां प्रचेतसममृतं सुप्रतीकम् ॥ ९९॥
प्रसीद पाहि विघ्नेश नमस्ते शरणार्थिनाम् ।
प्रदातुं त्वमभीष्टार्थानेवाशूर उत स्थिरः ॥ १००॥
गणेश्वरातप्तहृदामिनांशुभिर्ग्रीष्मे मृदुर्वातशितांशुशीतलः ।
त्वं सर्वदा रक्षसि भीतचेतसां दक्षो देवानामसि हि प्रियोमदः ॥ १०१॥
निवारयाज्ञानभवान्धकारं गणेश कल्याणनिधे नमस्ते ।
पाहि प्रसीद श्रुतवत्सलत्वाद्देव इव सविता सत्यधर्मा ॥ १०२॥
ददासि यस्त्वं किल भारतीं च गणेश लक्ष्मीं भवदाश्रितानाम् ।
ते द्वेऽधुना वाक्कमलाच दैत्यान्सत्त्वं नो वीरवीर्याय चोदय ॥ १०३॥
स्वस्थचित्तं गणेश त्वां स्तुवन्ति प्रीतिभावतः ।
भवन्तं पुण्यवन्तस्तु शुद्धं शुद्धेन साम्ना ॥ १०४॥
नमामि विघ्नराजस्त्वं त्वमेव सर्ववाहनम् ।
त्वमेव वपुर्हृद्स्थानः पाता सोमानामसि ॥ १०५॥
गणेशोयमितीह चिन्तयताम् ।
हरत्यायविदां सर्वां असुरेभ्यः ॥ १०६॥
मखकामारित्रिनयनात्मजोऽसि त्वं रक्षसां ऋतुविघातकारिणाम् ।
हन्ता करीन्द्रमुखसोमवीरुधं यजमाने सुन्वति दक्षिणावति ॥ १०७॥
वरप्रदं गणेशं नमस्करोमि नित्यम् ।
सुरोत्तमं सुराणां च रथीतमं रथीनाम् ॥ १०८॥
धृताङ्कुशगणेश त्रिनेत्रतनयास्मान्पाहि ।
त्वदीयाङ्गहस्तमुष्टिर्दक्षिणा पात्वंहसः ॥ १०९॥
अक्ष्वित्वं शूलपाणेस्त्वत्पितुस्ता अभूवन् ।
विघ्नेश भान्ति श्रीभिर्याभिर्वा सूर्यः सह ॥ ११०॥
दन्तिश्रेष्ठमुखः पाशहस्तः सिन्दूरवर्णो गणेशः ।
दातुं नः श्रियमायाति दीप्तिमान्भुवो जनस्य दिव्यस्य राजा ॥ १११॥
किं नु ग्रहानुग्रहताविचित्रं भवत्सहायोऽस्ति यदीशपुत्र ।
प्रसीद विघ्नेश भवत्प्रसादाद्यं कामये तं तमुग्रं कृणोमि ॥ ११२॥
ध्यायामि तं काञ्चनशैलकुक्षौ गणेश्वरं किम्पुरुषप्रसिद्धाः
यं किन्नरास्तुम्बरुनारदाद्याः पूर्णगभस्तिमीळते सुपाणिम् ॥ ११३॥
तुभ्यं नमस्ते कृतवह्निमूर्तिस्त्वमेव विघ्नेश्वर जातलीलः ।
ददासि सङ्गोप्य तया विशेषाद्भागं देवेभ्यो हविषः सुजात ॥ ११४॥
को नु त्वदन्यं शरणागताः श्रियः प्रसीद विश्वेश्वर भक्तवत्सल ।
त्वदाश्रितं शिष्यमिवान्वहं गुरुः सुनीतिभिर्नयसि त्रायसे जनम् ॥ ११५॥
चिन्तये वाश्रये कामं प्रसीद त्वां गणेश्वर ।
सम्पूर्णमिव शीतांशुं जातं पर्वणि पर्वणि ॥ ११६॥
गणेश्वरं विद्रुमपत्रकप्रभं वामाङ्कनिक्षिप्तकलत्रमिष्टदम् ।
ध्यायेत्स विघ्नाधिपतेरनुग्रहात्सर्वामृद्धिमृध्नोति य एवं वेद ॥ ११७॥
य इमं विघ्नराजस्य वेदपादस्तवं पठेत् ।
स भवेत्पुण्यकृद्धीमान्क्षणमध्येऽष्टसिद्धिमान् ।
प्रातर्मध्यन्दिने सायं नित्यं यः प्रयतः पठेत् ॥ ११८॥
अर्वाङ्मासत्रयात्तस्य पुरो भूत्वा गणेश्वरः ।
जातिस्मरत्वं विज्ञानं वाक्सिद्धिं चाचलां श्रियम् ॥ ११९॥
विज्ञानं निजरूपस्य ज्ञानं चोपनिषद्भवम् ।
ददाति भक्तवात्सल्याच्छ्रीमान्सिद्धिविनायकः ॥ १२०॥
इति भविष्योत्तरपुराणान्तर्गतः गणपतिवेदपादस्तवः सम्पूर्णः ।
Proofread by Narendran Madathil