Dhruvakritam Shiva Stotram

ध्रुवकृतं शिवस्तोत्रम्

ध्रुव उवाच । कैलासतुङ्गशिखरं प्रविकम्प्यमानं कैलासश‍ृङ्गसदृशेन दशाननेन । यः पादपद्मपरिपीडनया दधार तं शङ्करं शरणदं शरणं व्रजामि ॥ ७॥ येनासुराश्चापि दनोश्च पुत्रा विद्याधरोरगगणैश्च वृताः समग्राः । संयोजिता न तु फलं फलमूलमुक्ता- स्तं शङ्करं शरणदं शरणं व्रजामि ॥ ८॥ यस्याखिलं जगदिदं वशवर्ति नित्यं योऽष्टाभिरेव तनुभिर्भुवनानि भुङ्क्ते । यत्कारणं परमकारणकारणानां तं शङ्करं शरणदं शरणं व्रजामि ॥ ९॥ यः सव्यपाणिकमलाग्रनखेन देव- स्तत्पञ्चमं च सहसैव पुरातिरुष्टः । ब्राह्मं शिरस्तरुणपद्मनिभं चकर्त तं शङ्करं शरणदं शरणं व्रजामि ॥ १.१३१.१०॥ यस्य प्रणम्य चरणौ वरदस्य भक्त्या श्रुत्वा च वाग्भिरमलाभिरतन्द्रिताभिः । दीप्तस्तमांसि नुदति स्वकरैर्विवस्वां- स्तं शङ्करं शरणदं शरणं व्रजामि ॥ ११॥ यः पठेत्स्तवमिदं रुचिरार्थं मानवो ध्रुवकृतं नियतात्मा । विप्रसंसदि सदा शुचिसिद्धः स प्रयाति शिवलोकमनादिम् ॥ १२॥ इति श्रीस्कन्दपुराणे प्रभासखण्डे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये एकत्रिंशाधिकशततमाध्यायान्तर्गतं ध्रुवकृतं शिवस्तोत्रं समाप्तम् । स्कन्दपुराण । प्रभासखण्ड । अध्याय १३१/७-१२॥ skandapurANa . prabhAsakhaNDa . adhyAya 131/7-12.. Proofread by PSA Easwaran