श्रीकृष्णकवचम् २
नारद उवाच ।
ब्रह्मन् ब्रह्मविदां नाथ वेदान्तामृतसिन्धवे ।
त्वमेव जगदाधारस्त्वमेव परमं पदम् ॥ १॥
यज्ञैर्यागैस्तपोभिश्च नियमैर्निगमैर्नराः ।
अर्चयन्ति जगन्नाथं फलाकाङ्क्षाविमोहिताः ॥ २॥
होमधूमोपशान्तेषु मन्त्रजापैः पुनः पुनः ।
पुरश्चर्याविधौ घोरे क्षीयते मानुषं वयः ॥ ३॥
तर्पणैर्मार्जनैश्चैव हविर्भिर्भोजनादिभिः ।
कर्मग्रन्थिनिबद्धास्ते फलमिच्छन्ति माधवात् ॥ ४॥
न होमं न पुरश्चर्यां न तर्पणविधिं तथा ।
न मार्जनं न भोज्यं वा न दीर्घं मन्त्रसाधनम् ॥ ५॥
किं तु येन क्षणादेव हृन्मध्यकमले स्थितः ।
स्वयं प्रकाशते कृष्णः प्रेमपीयूषवारिधिः ॥ ६॥
दर्शनं यस्य देवेश दुर्लभं योगिनामपि ।
कथं सुलभतां याति भक्तानां भावितात्मनाम् ॥ ७॥
किं तद्गुह्यतमं ब्रह्मन् किं तद्वर्मानुत्तमम् ।
येन कृष्णे दृढा प्रीतिः कृष्णे चात्मनिवेदनम् ॥ ८॥
ब्रह्मोवाच ।
शृणु देवर्षिशार्दूल भक्तिसारमिदं परम् ।
यद्गुह्यं हृदये विष्णोः स्वयमेव प्रतिष्ठितम् ॥ ९॥
कवचानां तु सर्वेषां सारभूतमिदं स्मृतम् ।
कृष्णस्य कवचं दिव्यं सर्वाभीष्टफलप्रदम् ॥ १०॥
मरणं मोहनं स्तम्भं विद्वेषोच्चाटनादिकम् ।
आकर्षणं वशीकारं तस्याङ्गेषु प्रतिष्ठितम् ॥ ११॥
नैतानि केवलं लोके क्षुद्रकामफलानि च ।
यस्य छायामुपाश्रित्य प्रेमसाम्राज्यमृच्छति ॥ १२॥
दास्यं सख्यं तथा वात्सल्यं माधुर्यं च निर्मलम् ।
नवधा भक्तिसम्पत्तिः कृष्णे तस्य प्रवर्तते ॥ १३॥
अणिमा लघिमा चैव महिमा प्राप्तिरैश्वरम् ।
प्राकाम्यं च तथा कामावसायित्वमिति स्मृतम् ॥ १४॥
अष्टौ सिद्धयः प्रसूयन्ते कृष्णनामामृताश्रयात् ।
पद्मशङ्खमकराद्याश्च नवनिध्योऽस्य सेवकाः ॥ १५॥
कवित्वं वाक्प्रवाहश्च सूक्तिसौरभनिर्झरः ।
सौजन्यं माधुरी धैर्यं सौम्यता च प्रसादिता ॥ १६॥
भयच्छेदः शोकशान्तिः क्लेशदाहविनाशनम् ।
सर्वतो रक्षणं चैव कृष्णवर्मणि विद्यते ॥ १७॥
वासुदेवस्य हृदयं कवचं नाम विश्रुतम् ।
प्रजापतिः स्वयं तस्य ऋषिरित्यभिधीयते ॥ १८॥
अनुष्टुप् छन्द इत्युक्तं देवता महगोवतः ।
कृष्णप्राप्तिः प्रयोजनं परं निःश्रेयसं स्मृतम् ॥ १९॥
नीलाम्भोददलश्यामं तमालदलकोमलम् ।
इन्दीवरनिभापाङ्गं पीताम्बरविभूषितम् ॥ २०॥
वनस्रग्दामसौरभ्यलसद्वक्षःस्थलप्रभम् ।
कौस्तुभद्युतिसन्दीप्तं श्रीवत्साङ्कितवक्षसम् ॥ २१॥
मन्दारकुसुमामोदिमकरन्दस्मिताननम् ।
मयूरपिच्छमुकुटं मुरलीमधुरध्वनिम् ॥ २२॥
त्रिभङ्गललिताकारं नीलनीरदसुन्दरम् ।
व्रजस्त्रीलोचनानन्दं नन्दनन्दनमाश्रये ॥ २३॥
अधरामृतनिर्झरं भ्रूविलासमनोरमम् ।
कटाक्षकणिकापातैः कृपापूरितमानसम् ॥ २४॥
राधाहृदयसाम्राज्यचूडामणिमिव स्थितम् ।
प्रेमैकमकरन्दाङ्कं कृष्णं ध्यायेद् विचक्षणः ॥ २५॥
अथ न्यासविधिं वक्ष्ये मन्त्रराजस्य नारद ।
देहं देवालयीकृत्य कृष्णसायुज्यमाप्नुयात् ॥ २६॥
दशाक्षर्या तु विद्यायाः करन्यासः प्रकीर्तितः ।
अङ्गुलीषु क्रमाद् मन्त्रं मन्त्रशक्त्या निवेशयेत् ॥ २७॥
हृदि शीर्षे शिखायां च कवचे नेत्रयोस्तथा ।
अस्त्रे च मन्त्रविन्यासं कृत्वा दिग्बन्धमाचरेत् ॥ २८॥
स्वदेहं मन्त्रदीप्ताङ्गं स्फुरद्वर्णमयं स्मरेत् ।
अक्षराणि सुधाबिन्दून् सिञ्चन्तीवाङ्गमण्डले ॥ २९॥
पञ्चाक्षर्या तु विद्याया सृष्टिन्यासं समाचरेत् ।
यथा कृष्णे समुद्भूतं विश्वबीजं चराचरम् ॥ ३०॥
अव्यक्ताद् व्यक्ततां यातं यदिदं भूतपञ्चकम् ।
तत्सर्वं कृष्णसम्भूतं सृष्टिन्यासे विभावयेत् ॥ ३१॥
द्वादशाक्षरविद्याया स्थितिन्यासमुदीरितम् ।
विश्वधात्रे हृषीकेशे सर्वं देहं निवेशयेत् ॥ ३२॥
धरणीधारणादारभ्य प्राणस्पन्दावसानकम् ।
कृष्णाधीनं जगत्सर्वं स्थितिन्यासे विचिन्तयेत् ॥ ३३॥
कामराजेन मन्त्रेण प्रलयन्यासमाचरेत् ।
क्लीम्बीजज्वलनज्वालासु नामरूपे विलापयेत् ॥ ३४॥
कालः कलयति भूतानि भावाः कालवशं गताः ।
कृष्णे तु लीयते कालः प्रलयस्यापि कारणे ॥ ३५॥
षोडशाक्षरविद्याया व्यापकन्यासमाचरेत् ।
अन्तर्बहिश्च विश्वात्मा कृष्ण एवेत्यनुस्मरेत् ॥ ३६॥
यथा नभसि नक्षत्रं यथा वायौ च मारुतः ।
तथा विश्वं मयि कृष्ण इत्येकत्वं विभावयेत् ॥ ३७॥
सुदर्शनीं तु विद्यां वै चक्रन्यासे नियोजयेत् ।
नाभेरारभ्य सर्वाङ्गं चक्रदीप्त्या प्रपूरयेत् ॥ ३८॥
भ्रमच्चक्रकरं कृष्णं कालनेमिविमर्दनम् ।
ज्ञानाग्निचक्रनिर्दग्धं पापपङ्कं विचिन्तयेत् ॥ ३९॥
राधाषडक्षरीं विद्यां शक्तिन्यासे विनिक्षिपेत् ।
हृदयादिषु शक्तीनां राधारूपं प्रकल्पयेत् ॥ ४०॥
ह्लादिनीं प्रेमरूपां तां कृष्णस्य हृदये स्थिताम् ।
राधां शक्तिमयीं ध्यायेत्कृष्णं शक्तिमतां वरम् ॥ ४१॥
शक्तिः कृष्णस्य या नित्या कृष्णः शक्तेः परं पदम् ।
उभयोरेकतां पश्येद्भेदबुद्धिविवर्जितः ॥ ४२॥
एवं न्यासक्रमे पूर्णे मन्त्रमण्डलदीपिते ।
हृदयाम्भोजमध्यस्थं गोविन्दं भावयेद् बुधः ॥ ४३॥
न बाह्यद्रव्यसम्पत्तिर्न कालपरिकल्पना ।
निर्मलं हृदयस्थानं कृष्णस्य परमं गृहम् ॥ ४४॥
यत्र प्रेमैकदीपेन नित्यं चेतो विराजते ।
तत्रैव मुरलीनादो नादब्रह्मत्वमृच्छति ॥ ४५॥
तत्र वृन्दावनं दिव्यं तत्र रासरसामृतम् ।
तत्रैव नन्दसूनुश्च तत्रैव परमं पदम् ॥ ४६॥
इत्येतत्कथितं गुह्यं न्यासमन्त्रविनिर्णयम् ।
अतः परं प्रवक्ष्यामि कवचं कृष्णरक्षितम् ॥ ४७॥
ॐ पूर्वे नारायणः पातु प्राचीं पुण्यप्रदर्शनः ।
आग्नेय्यां नरसिंहोऽव्याद् दंष्ट्राकरालविग्रहः ॥ ४८॥
दक्षिणस्यां वराहोऽव्याद्धरित्रीधरणक्षमः ।
नैरृत्यां मधुसूदनो दानवान्तकरः प्रभुः ॥ ४९॥
प्रतीच्यां त्रिविक्रमोऽव्याद्विश्वपादविनिःसृतः ।
वायव्यां श्रीधरः पातु श्रीवत्साङ्कितवक्षसः ॥ ५०॥
उदीच्यां हृषीकेशोऽव्यादिन्द्रियेशोऽक्षयो विभुः ।
ऐशान्यां पद्मनाभोऽव्यादम्बुजासनसेवितः ॥ ५१॥
ऊर्ध्वं गदाधरः पातु दैत्यान्तकृतपौरुषः ।
अधस्ताद् गोविन्दः पातु गोपवृन्दाभिनन्दितः ॥ ५२॥
क्लीं शिरो मे सदा पातु कामबीजस्वरूपधृक् ।
भुवनेश्वरीशक्तिश्च शिखां पातु निरन्तरम् ॥ ५३॥
दशाक्षरी महामन्त्रः कण्ठं मे परिरक्षतु ।
मदनमोहनः पातु ललाटं ललितद्युतिः ॥ ५४॥
चक्षुर्विद्या दृशौ पातु कृष्णस्यैव विलोकिता ।
नासिकां नलकूबरोऽव्याद्गन्धतत्त्वविवर्धनः ॥ ५५॥
क्लीं कृष्ण क्लीं मन्त्रो मे कर्णौ पातु मनोहरः ।
ग्लौं कृष्णाय वषडिति स्कन्धौ मे परिरक्षतु ॥ ५६॥
प्रणवो नमो नारायणायेति वक्षः सदावतु ।
हृदयं हृदयेशस्य कृष्णस्य परमं पदम् ॥ ५७॥
कुण्डलिनी नाभिदेशं पातु पद्मनिवासिनी ।
उग्रं वीरं महाविष्णुं ज्वलन्तं सर्वतोमुखम् ॥ ५८॥
इत्येतन्मन्त्रराजेन जठरं मे सदावतु ।
ज्वलन्तं सर्वतोमुखमित्येतत् कटिमाश्रयेत् ॥ ५९॥
नृसिंहं भीषणं भद्रं मन्त्रस्तु दक्षिणां तनुम् ।
मृत्युर्मृत्युं नमाम्यहमिति वामां सदा त्वगात् ॥ ६०॥
नमो भगवतेत्युक्तमोष्ठौ मेऽवतु माधवः ।
वासुदेवाय मन्त्रांशो मुखमन्तः प्रपातु मे ॥ ६१॥
श्रीं ह्रीं क्लीं कृष्णायेति कण्ठादधोऽवताद्धरिः ।
क्लीं ग्लौं क्लीं श्यामलाङ्गाय नम इत्यङ्गमावृतम् ॥ ६२॥
गोपीजनवल्लभाय स्वाहेति हृदयं शुभम् ।
रुक्मिणीवल्लभाय स्वाहा पातु मे वामपार्श्वकम् ॥ ६३॥
तारकं रामरामाय नम इत्युदरं शुभम् ।
मायाबीजं नितम्बं मे मोहच्छेदकरं भवेत् ॥ ६४॥
बगबीजं पृष्ठदेशं पातु शत्रुविमर्दनम् ।
गोपीजनवल्लभाय पदं मे गुह्यमावृतम् ॥ ६५॥
वीम्बीजं मे जठरान्तं सूक्ष्माग्निपरिपालकम् ।
क्लीम्बीजं जानुनी पातु प्रेममन्मथदीपितम् ॥ ६६॥
द्रां दत्तात्रेयाय नम इत्यूरू मे परिरक्षतु ।
क्लीं कृष्णाय गोविन्दाय पदं जङ्घेऽवताद्धरिः ॥ ६७॥
श्रीकृष्णः शरणं ममेति गुल्फौ पातु सनातनः ।
क्लीं ग्लौं क्लीं श्यामलाङ्गाय नमः पादौ सदावतु ॥ ६८॥
ऐं पातु दक्षिणं हस्तं वागीशत्वप्रदायकम् ।
ह्रीं पातु वामहस्तं मे हृल्लेखेव मनोहरा ॥ ६९॥
श्रीं पातु दक्षिणाङ्गुलीः सौभाग्यस्रवणप्रदा ।
क्लीं पातु वामाङ्गुलीः प्रेमबन्धनकारिणी ॥ ७०॥
ग्लौं पातु करमध्यं मे गोपालबलवर्धनम् ।
कृष्णाय गोविन्दायेत्यङ्गुलीमूलमावृतम् ॥ ७१॥
कृष्णाय नम इत्युक्तं नखान् पातु जनार्दनः ।
क्लीं कृष्णाय क्लीमिति करपृष्ठं सदावतु ॥ ७२॥
ॐ गोकुलनाथाय नम इति बाहुमूलमावृतम् ।
ॐ सुप्रसन्नात्मने नम इति हृद्गतं मनः ॥ ७३॥
ॐ बालवपुषे कृष्णाय स्वाहेति रोमकूपकान् ।
दधिभक्षणाय स्वाहेति कक्षौ पातु बलिप्रियः ॥ ७४॥
गोपालाय स्वाहेति मे पृष्ठवंशं सदावतु ।
कृष्णाय गोविन्दाय क्लीमिति मेरुमावृतम् ॥ ७५॥
श्रीं ह्रीं क्लीं कृष्णाय नम इत्यङ्गप्रत्यङ्गरक्षणम् ।
ॐ नमो भगवते वासुदेवाय सर्वतोऽवताम् ॥ ७६॥
जय कृष्ण नमस्तुभ्यमिति पृष्ठं मे सदावतु ।
श्रीकृष्णः शरणं ममेति प्राणान् पातु दयानिधिः ॥ ७७॥
क्लीं गोपीजनवल्लभाय स्वाहेति प्राणमण्डलम् ।
कृष्णाय गोविन्दाय गोपीजनवल्लभाय स्वाहा ॥ ७८॥
मन्त्रराजः सदा पातु सूक्ष्मदेहं मम प्रभुः ।
ॐ नमो भगवते रुक्मिणीवल्लभाय स्वाहा ॥ ७९॥
अन्तरात्मानमावृत्य पातु मां पुरुषोत्तमः ।
श्रीकृष्णाय गोविन्दाय हुं फट् स्वाहेति चर्मवत् ॥ ८०॥
सर्वतः पातु मां कृष्णः प्रेमपीयूषवारिधिः ।
नन्दनन्दननामैव कवचं मेऽखिलं भवेत् ॥ ८१॥
मुरलीमधुरध्वानः प्राणेष्वन्तः प्रवर्तताम् ।
राधाहृदयसर्वस्वः कृष्णो मेऽन्तः सदावतु ॥ ८२॥
व्रजाङ्गनावलोकानां चन्द्रिकासदृशद्युतिः ।
भक्तचित्तैकहंसो मे चित्तं नित्यं प्रपातु सः ॥ ८३॥
न मे दाहो न मे शोको न मे मोहः कदाचन ।
कृष्णपादाम्बुजच्छाया मम सर्वं सदावतु ॥ ८४॥
यत्र यत्र मम प्राणाः यत्र यत्र मनो मम ।
तत्र तत्र हरिः पातु मुरलीरवमाधुरी ॥ ८५॥
दिवा पातु च गोविन्दो रात्रौ पातु जनार्दनः ।
स्वप्ने जागरणे चैव माधवः पातु मां सदा ॥ ८६॥
गच्छतोऽव्याद् गदापाणिः स्थितं पातु च चक्रभृत् ।
शयानं पातु पद्माक्षो भुञ्जानं मधुसूदनः ॥ ८७॥
वने पातु वनमाली मार्गे पातु जनार्दनः ।
सलिले वरदः पातु वह्नौ पातु हुताशनः ॥ ८८॥
गिरौ पातु गिरिधारी व्योम्नि पातु त्रिविक्रमः ।
सङ्ग्रामे चक्रपाणिर्मां शत्रुमध्येऽवतु प्रभुः ॥ ८९॥
व्याधिभिर्व्याधितं पातु दारुणैः पातु दारुणः ।
दुर्गे दुर्गतिनाशो मां कारागारेऽवतु प्रभुः ॥ ९०॥
भयेषु भयहारित्वं दैन्ये दैन्यविनाशनम् ।
कृष्णनामामृतं पातु सर्वाङ्गं सर्वदुःखतः ॥ ९१॥
क्लीं कृष्णाय नम इत्येषा अन्ते पातु मनःस्थितिम् ।
वासुदेवहृदाख्यं मे वर्मेदं परमाद्भुतम् ॥ ९२॥
इदं कृष्णमयं देहं कृष्णमन्त्रमयं वपुः ।
कृष्णस्य चरणच्छायां कवचं मे सदावतु ॥ ९३॥
सर्वेषां वैष्णवानां तु कवचानां यदुत्तमम् ।
वासुदेवहृदाख्यं तत्कवचं परमाद्भुतम् ॥ ९४॥
नैतादृशं महावर्म त्रैलोक्येऽपि प्रकाशते ।
नारायणाङ्गसम्भूतं गोपनीयं प्रयत्नतः ॥ ९५॥
दीक्षितायैव दातव्यं वैष्णवाय विशेषतः ।
दुर्गाभक्ताय दातव्यं विष्णुभक्तिपराय च ॥ ९६॥
अदीक्षिताय नो देयं न च नास्तिकमानसे ।
न चाभक्ताय दातव्यं न च कृष्णविरोधिने ॥ ९७॥
गुरुभक्तिविहीनाय लोभिने कुटिलाय च ।
न प्रकाश्यं न वक्तव्यं न लिखेद्भक्तिवर्जिते ॥ ९८॥
वैष्णवानां हृदयं ह्येतद्गुह्यं परमं महत् ।
यथा देहस्य हृदयं तु प्राणिनां जीवनाश्रयः ॥ ९९॥
तथा वैष्णवचित्तस्य कृष्णवर्मेदमाश्रयः ।
यः पश्यति श्रद्धया नित्यं स पश्यति हरिं हृदि ॥ १००॥
प्रातरुत्थाय शुचिर्भूत्वा कृष्णं ध्यात्वा समाहितः ।
एकवारं पठेद्यस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते ॥ १०१॥
द्विवारं कीर्तयेद्यस्तु तस्य दुःखं प्रणश्यति ।
त्रिवारं पठमानस्य विघ्ना नश्यन्ति सर्वशः ॥ १०२॥
सप्तधा कीर्तितं यस्य सर्वशत्रुक्षयो भवेत् ।
दशधा पठितं यस्य सर्वतो विजयः स्मृतः ॥ १०३॥
एकविंशतिवारं तु पठेत् श्रद्धासमन्वितः ।
तस्य गेहे स्थिरा लक्ष्मीः कृष्णभक्तिश्च वर्धते ॥ १०४॥
त्रिंशद्वारं पठेद्यस्तु वाक्सिद्धिं लभते नरः ।
पञ्चाशद्वारपाठेन कवित्वं स्फुरते ध्रुवम् ॥ १०५॥
शतवारं पठेद्यस्तु सर्वाभीष्टं प्रपद्यते ।
सहस्रवारपाठेन मन्त्रसिद्धिः प्रजायते ॥ १०६॥
अयुतं यो जपेद्भक्त्या कवचस्यास्य मन्त्रतः ।
तस्य देहे स्वयं कृष्णः कवचत्वेन संस्थितः ॥ १०७॥
लक्षं सम्पठितं येन स कृष्णचरणाश्रयः ।
द्विलक्षपाठमात्रेण प्रेमबीजं प्ररोहति ॥ १०८॥
त्रिलक्षपाठतः साक्षाद्दास्यभावः प्रजायते ।
पञ्चलक्षे तु गोविन्दः स्वप्ने तस्य प्रकाशते ॥ १०९॥
सप्तलक्षे महाप्रीतिः कृष्णे चित्तस्य जायते ।
दशलक्षे तु भक्तस्य कृष्णसाक्षात्कारसम्भवः ॥ ११०॥
द्वादशलक्षपाठेन कृष्णसायुज्यमाप्नुयात् ।
न सङ्ख्या केवलं हेतुः प्रेमैवात्र परं बलम् ॥ १११॥
पुरश्चर्याविधौ त्वस्य लक्षपञ्चकमिष्यते ।
तद्दशांशेन होतव्यं घृतेन मधुरद्रवैः ॥ ११२॥
तद्दशांशं तर्पणं कुर्यात्तद्दशांशेन मार्जनम् ।
तद्दशांशेन विप्रेभ्यो भोजनं श्रद्धयार्पयेत् ॥ ११३॥
तुलसीदलसंयुक्तैर्हविर्भिः कृष्णतोषणम् ।
गोघृतं पायसं चैव मधुशर्करयायुतम् ॥ ११४॥
तिलैः शुद्धैः फलैः पुष्पैः कृष्णमन्त्रपुरस्कृतैः ।
हवनं कारयेद्भक्त्या गुरोः सन्निधिमाश्रितः ॥ ११५॥
प्रयोगेष्वस्य कवचस्य महिमानं न वर्णये ।
रक्षणे सर्वदेहस्य प्रयोगः प्रथमः स्मृतः ॥ ११६॥
आपदुद्धरणे चैव विषभङ्गे भयापहे ।
राजद्वारे रणद्वन्द्वे यात्रायां च विशेषतः ॥ ११७॥
मन्त्रसिद्धौ प्रयोगोऽस्य वशीकरणे च भक्तितः ।
मोहनस्तम्भनादीनि प्रयोज्यानि न तु लोभतः ॥ ११८॥
निष्कामस्य तु भक्तस्य सर्वप्रयोगफलाधिकम् ।
कृष्णप्रेमप्रसिद्ध्यर्थं कवचस्यास्य साधनम् ॥ ११९॥
मरणं मोहनं चैव स्तम्भनं चोच्चाटनम् ।
आकर्षणं वशीकारं सर्वं तस्याधिकारतः ॥ १२०॥
परन्तु वैष्णवस्यात्र परमार्थः प्रकीर्तितः ।
न हिंसा न च द्रोहश्च न परेषामुपद्रवः ॥ १२१॥
यः कुर्यात्परपीडार्थं कृष्णवर्मप्रयोगतः ।
तस्य पुण्यं क्षयं याति भक्तिश्चास्य विनश्यति ॥ १२२॥
कृष्णस्य हृदयं यस्माद्वैष्णवानां परं धनम् ।
तस्मादस्य परित्राणं कर्तव्यं प्राणवत्सदा ॥ १२३॥
यः पठेत्प्रातरुत्थाय सन्ध्ययोर्वा विशेषतः ।
तस्य पुण्यफलं वक्तुं न शक्नोति चतुर्मुखः ॥ १२४॥
गङ्गास्नानसहस्रस्य यत्फलं लभते नरः ।
तत्फलं लभते भक्त्या सकृदस्यैव कीर्तनात् ॥ १२५॥
अश्वमेधसहस्राणां राजसूयशतस्य च ।
यत्फलं दुर्लभं लोके तत्फलं कृष्णभक्तितः ॥ १२६॥
तीर्थानि तस्य गात्रेषु देवाश्च हृदये स्थिताः ।
मन्त्राः सर्वे मुखे तस्य कृष्णनाम परायणम् ॥ १२७॥
कृष्णस्य चरणद्वन्द्वे यस्य चित्तं प्रतिष्ठितम् ।
तस्य मृत्युर्भवेत्सौम्यः संसारोऽस्य तु दुर्बलः ॥ १२८॥
अन्तकालेऽपि यो भक्तः कवचं स्मरते ध्रुवम् ।
कृष्णदूतैः स नीयेत वैकुण्ठं परमं पदम् ॥ १२९॥
न तस्य पुनरावृत्तिर्न गर्भवासवेदनम् ।
गोविन्दचरणाम्भोजे लभते नित्यमाश्रयम् ॥ १३०॥
इदं वासुदेवहृदयं हृदयेनैव धारयेत् ।
कण्ठस्थं वा लिखित्वा तु नित्यं भक्त्या समर्चयेत् ॥ १३१॥
न विक्रयेन्न च दद्यादशिष्याय कदाचन ।
गुरोराज्ञां समासाद्य दीक्षिताय प्रदापयेत् ॥ १३२॥
दुर्गाभक्ताय शुद्धाय विष्णुभक्तिपराय च ।
वैष्णवाय महाभागाय कृष्णैकशरणाय च ॥ १३३॥
एतद्धृदयं महागुह्यं वैष्णवानां परं पदम् ।
गोपनीयं प्रयत्नेन यथा रत्नं रसातले ॥ १३४॥
यः संरक्षति गुह्यत्वं स कृष्णेनैव रक्ष्यते ।
यः प्रकाशयते मूढः स स्वपुण्यैर्वियुज्यते ॥ १३५॥
इति श्रीपरमयोगेश्वरतन्त्रे वैष्णवतन्त्रे श्रीनारदप्रजापतिसंवादे
सप्तदशोध्याये श्रीदुर्लभकृष्णकवचं सम्पूर्णम् ॥
Encoded and proofread by Rukmini Goswami