श्रीपरब्रह्मकवचम्
नारद उवाच ।
भगवन्नखिलाधार परमार्थैकविग्रह ।
अचिन्त्यं कवचं ब्रूहि परब्रह्मण एव मे ॥ १॥
यद्गोप्यं योगिभिर्नित्यं मौनमुद्राविशारदैः ।
यद्धृत्वा निर्भयो भूत्वा विचरेदखिलेष्वपि ॥ २॥
नारायण उवाच ।
शृणु नारद वक्ष्यामि रहस्यं परमाद्भुतम् ।
न प्रकाश्यं कदाचित् तदयोग्याय कर्हिचित् ॥ ३॥
निरञ्जनब्रह्मऋषिः प्रोक्तोऽनुष्टुप्छन्द उदाहृतः ।
देवता चित्शक्तिरूपं परब्रह्म परात्मनः ॥ ४॥
ब्रह्म बीजं परा माया शक्तिरित्यभिधीयते ।
भगवत्येव कीलं स्यात् सर्वगुह्यप्रबोधिनी ॥ ५॥
एतदन्तःसमालभ्य मन्त्रमौनपरायणः ।
जपेत् स्मरेद्वा ध्यायेद्वा कवचं सिद्धिदं परम् ॥ ६॥
प्रक्षाल्य पाणिपादौ च प्रशम्येन्द्रियपद्धतिम् ।
निर्विकल्पधिया धीमान् समासीतो जितेन्द्रियः ॥ ७॥
करन्यासं ततः कुर्यान्मौनबद्धेन्द्रियक्रमः ।
अङ्गन्यासं ततः पश्चाच्चिद्वह्निं हृदि भावयेत् ॥ ८॥
हृदि ब्रह्म शिरस्याद्यं शिखायां परमं न्यसेत् ।
कवचे चित्परां शक्तिं नेत्रयोर्भगवतीं न्यसेत् ॥ ९॥
अस्त्रत्वेन महाशान्तिं सर्वदिक्षु विसर्जयेत् ।
मुद्रया ब्रह्ममुद्राख्यां बद्ध्वा देहं समाचरेत् ॥ १०॥
ध्यायेदव्यक्तमत्यन्तं निर्वर्णं विश्वतोमुखम् ।
अनिर्देश्यं निराभासं चिद्घनं परमं महः ॥ ११॥
ततः कवचमारभ्य रक्षार्थं विनियोजयेत् ।
यथोक्तक्रमयोगेन नान्यथा सिद्धिदं भवेत् ॥ १२॥
ॐ परब्रह्म शिरः पातु परं धाम निरञ्जनम् ।
निर्लेपं निष्कलं नित्यं निर्भेदं ब्रह्म केवलम् ॥ १३॥
ललाटे लोकसाक्षित्वं लसदव्यक्तवैभवम् ।
अप्रमेयप्रकाशाख्यं परब्रह्मावताद् मम ॥ १४॥
भ्रुवोर्मध्ये परं ज्योतिरनिर्वाच्यं सनातनम् ।
निःस्पन्दामृतनिर्झरं मे पातु परमं पदम् ॥ १५॥
नेत्रे निर्व्यूहमव्यग्रं विश्वचक्षुः सनिर्मलम् ।
स्वयंसिद्धं परं ब्रह्म सर्वदर्शी सदावतु ॥ १६॥
कर्णौ श्रुतिशिरोगुह्यप्रणवोत्तरनिःस्वनम् ।
अनाहतान्तरालस्थं परब्रह्मावताद् मम ॥ १७॥
नासिकां नित्यनिर्मुक्तसर्वगन्धैककारणम् ।
सूक्ष्मातिसूक्ष्ममव्यक्तं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ १८॥
मुखं मे मौननिर्देशं वाङ्मूलप्रभवालयम् ।
यद्वाचोऽपि निवर्तन्ते तत्परं मामवत्वजम् ॥ १९॥
जिह्वां चिन्मयवाग्गर्भं निगमागमगोचरम् ।
स्वयमुद्भासितं धाम परब्रह्मावताद् ध्रुवम् ॥ २०॥
दन्तान् कालक्षयच्छेदि निर्भिन्नग्रन्थिबन्धनम् ।
अनादिनिधनं शान्तं परब्रह्मावताद् मम ॥ २१॥
चिबुकं चिद्गभीरार्थगूढमौनैकमन्दिरम् ।
अखण्डैकमहासारं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ २२॥
कण्ठं कालान्तरच्छेत्तृ शब्दबीजविवर्जितम् ।
महागम्भीरनिःश्वासं परब्रह्मावताद् मम ॥ २३॥
अंसौ मे विश्वविश्रान्तिनिर्धूतभुवनद्वयौ ।
सर्वाधारमचिन्त्यं तत्परब्रह्मावताद् दृढम् ॥ २४॥
भुजौ मे भूरिभावौघभञ्जनौ भव्यविक्रमौ ।
निर्वैरं निर्विकल्पं तत्परब्रह्मावताद् विभुः ॥ २५॥
करौ कर्मक्षयद्वारविमलज्ञानदीपकौ ।
असङ्गस्पर्शरहितं परब्रह्मावताद् मम ॥ २६॥
अङ्गुलीर्निगमाम्भोधिलहरीसूक्ष्मवृत्तयः ।
अचिन्त्यस्पन्दरहितं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ २७॥
हृदये श्रीमती ललितादेवी परमकारुण्यविग्रहा ।
चिदानन्दैकनिलया सर्वमङ्गलदायिनी ॥ २८॥
नाभिं मे नित्यमव्यक्तनाभिनाभिप्रवर्तिनीम् ।
परब्रह्म परं धाम पातु विश्वैककारणम् ॥ २९॥
कटिं कालक्षयातीतं कल्पकल्पान्तराश्रयम् ।
निर्मर्यादं निराभासं परब्रह्मावताद् मम ॥ ३०॥
पृष्ठं मे पृष्ठतः पातु सर्वभारविवर्जितम् ।
अनन्तधाम निर्व्यूहं परब्रह्म सनातनम् ॥ ३१॥
पार्श्वयोः परमं तत्त्वं परच्छेदविवर्जितम् ।
निरुपाधिकमद्वैतं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ३२॥
गुह्यं गुह्यतमं पातु गुह्यागुह्यप्रकाशकम् ।
निगूढगूढनिर्लीनं परब्रह्म परात्परम् ॥ ३३॥
ऊरू मे ऊर्जितानन्तविश्वसंस्तम्भकारिणौ ।
स्वयंसिद्धं महाशान्तं परब्रह्मावताद् ध्रुवम् ॥ ३४॥
जानुनी जन्मनिर्मुक्तं जङ्घे जाड्यविदारणम् ।
निःशेषसंशयच्छेत्तृ परब्रह्मावताद् मम ॥ ३५॥
गुल्फौ गूढगतिं पातु गहनागमगोचरम् ।
अदृश्यगमनं दिव्यं परब्रह्म सनातनम् ॥ ३६॥
पादौ मे परमव्योमपर्यन्तपदविस्तृतौ ।
सर्वतीर्थमयं शान्तं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ३७॥
पादाङ्गुलीः पदातीतपदप्राप्तिप्रदीपिकाः ।
निरालम्बपदं दिव्यं परब्रह्मावताद् मम ॥ ३८॥
रोमाणि मे रहस्यौघरश्मिजालप्रकाशकः ।
अनिर्वचनीयसौन्दर्यं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ३९॥
त्वचं मे तत्त्वसंवीतां चिन्मरीचिमयीं सदा ।
असंस्पृष्टमलच्छायं परब्रह्मावताद् ध्रुवम् ॥ ४०॥
रक्तं मज्जास्थिमांसादीन् धातून् धामैकजीवितान् ।
अन्तर्बहिरविच्छिन्नं परब्रह्मावताद् मम ॥ ४१॥
प्राणानपानसमानोदानव्यानवायवः ।
स्वसंविद्वेगसंयुक्ताः पान्तु ब्रह्म परात्परम् ॥ ४२॥
मनो बुद्धिरहङ्कारश्चित्तं चिद्घनसंश्रयम् ।
स्वप्रभासारमव्यग्रं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ४३॥
ज्ञानेन्द्रियाणि सर्वाणि कर्मेन्द्रियगणं तथा ।
स्वभावशुद्धिसम्पूर्णं परब्रह्मावताद् मम ॥ ४४॥
सूक्ष्मं कारणमव्यक्तं महदप्यखिलं वपुः ।
यदस्ति यन्न वा किञ्चित् तत्सर्वं पातु मे परम् ॥ ४५॥
सर्वास्ववस्थासु सदा सर्वकालप्रवर्तिषु ।
परब्रह्म परं धाम मामव्यादव्ययात्मकम् ॥ ४६॥
प्राचीं मां पातु सर्वज्ञं प्रत्यचीं परमेश्वरम् ।
उदीचीं चिन्मयं धाम प्रतीचीं ब्रह्म केवलम् ॥ ४७॥
ऐशान्यां निर्विकल्पं मां आग्नेय्यां ज्ञानविग्रहम् ।
नैरृत्यां निर्भयं ब्रह्म वायव्यां व्योमनिर्मलम् ॥ ४८॥
ऊर्ध्वे व्योमातिगं पात्वधस्तादधरोत्तरम् ।
मध्ये मामव्ययं ब्रह्म सर्वतोऽव्याहतं विभुम् ॥ ४९॥
जाग्रति स्वप्नसंसारे सुषुप्तौ तुरीयके ।
तुरीयातीतनिर्लीनं परब्रह्मावतान्मम ॥ ५०॥
गच्छतो मे स्थितस्यापि धावतः शयनस्य च ।
भुञ्जानस्य जपस्यापि परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ५१॥
रणे राजगृहे घोरे गिरिदुर्गमहावने ।
सिन्धुमध्ये महावर्ते परब्रह्मावतान्मम ॥ ५२॥
दावाग्नौ जलमध्ये च घोरवातप्रपीडिते ।
दुर्भिक्षे व्याधिसङ्घाते परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ५३॥
भूतप्रेतपिशाचौघैर्यक्षरक्षोगणैरपि ।
अदृष्टदुर्ग्रहेभ्यश्च परब्रह्मावतान्मम ॥ ५४॥
मोहजालमहाघोरे संशयावर्तसङ्कटे ।
अविद्यातीव्रतिमिरे परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ५५॥
कामक्रोधभयद्वेषलोभमात्सर्यसङ्कुले ।
मदमानमहारौद्रे परब्रह्मावतान्मम ॥ ५६॥
विद्यावादविवादेषु मौनगर्भेषु चिन्तिषु ।
श्रुतिस्मृतिपुराणार्थे परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ५७॥
योगध्यानसमाधीनां सूक्ष्ममार्गप्रवर्तिषु ।
नादबिन्दुलयातीते परब्रह्मावतान्मम ॥ ५८॥
कल्पक्षये महाघोरे सर्गारम्भे पुनः पुनः ।
अविकारं सदानित्यं परब्रह्मावताद् विभुः ॥ ५९॥
इदं कवचमत्युग्रं रहस्यं रहसामपि ।
धारयेद्यो हृदि प्राज्ञः स ब्रह्ममयतां व्रजेत् ॥ ६०॥
य इदं श्रद्धया नित्यं शुचिर्भूत्वा समाहितः ।
जपेद्धारयते वापि स मुक्तो नात्र संशयः ॥ ६१॥
न तस्य विघ्नसङ्घाता न ग्रहा न च दारुणाः ।
न दैवं न कृतं कर्म बाधितुं प्रभवन्ति हि ॥ ६२॥
न तं मृत्युर्भयं घोरं न कालस्य विकम्पनम् ।
न दुष्टदृष्टिर्न शापौघः स्प्रष्टुमर्हति कर्हिचित् ॥ ६३॥
यत्रायं लिखितो दिव्यः स्थाप्यते भक्तिभावतः ।
तद्देशः सर्वतीर्थानां सारभूत इव स्मृतः ॥ ६४॥
यत्रायं पूज्यते नित्यं श्रद्धाभक्तिसमन्वितः ।
तत्र देवगणाः सर्वे तिष्ठन्ति स्वयमेव हि ॥ ६५॥
पठनात्स्मरणादस्य धारणादर्चनादपि ।
अशेषपातकध्वंसः क्षणादेव प्रजायते ॥ ६६॥
अगम्यागमनं घोरमभक्ष्यस्यापि भक्षणम् ।
महापातकसङ्घातो विलयं यात्यसंशयम् ॥ ६७॥
अविद्यागहनच्छेदी विज्ञानामृतवर्षकः ।
हृदम्बुजे स्फुरेद्दीप्तः स्वयम्बोधदिवाकरः ॥ ६८॥
यं यं चिन्तयते कामं धर्मयुक्तं समाहितः ।
तं तं प्राप्नोति निःशेषं प्रसादात्परब्रह्मणः ॥ ६९॥
अष्टसिद्धिर्नव निधयः सिद्धविद्याश्च कोटिशः ।
अनुगच्छन्ति तं नित्यं दासीभूता इव स्वयम् ॥ ७०॥
न तस्य दुर्लभं किञ्चिन्न त्रिषु लोकेषु विद्यते ।
यस्येदं हृदये नित्यं कवचं ब्रह्मरक्षितम् ॥ ७१॥
ब्रह्मा विष्णुर्महेशश्च लोकपालाश्च सर्वशः ।
तं दृष्ट्वा पूजयन्त्येव ब्रह्मभावसमन्वितम् ॥ ७२॥
श्रुतयः स्मृतयो वेदा आगमाः सकलास्तथा ।
स्वयमेव प्रकाशन्ते तस्य बुद्धौ निरन्तरम् ॥ ७३॥
न तस्य पुनरावृत्तिर्न जन्म न पुनर्भवः ।
यावद्देहस्थितिस्तावद्जीवन्मुक्तः स उच्यते ॥ ७४॥
देहान्ते परमे धाम्नि न प्रवेशो न निर्गमः ।
स्वरूपैक्यं परं शान्तं प्राप्नोत्येव निरामयम् ॥ ७५॥
एकलक्षपुरश्चर्या विधिरस्य स्मृतो बुधैः ।
दशांशहोमसंयुक्तस्तर्पणाभिषेकपूर्वकः ॥ ७६॥
तद्दशांशेन विप्रेभ्यो भोज्यं दद्यात्समाहितः ।
गुरवे दक्षिणां दद्याद्भक्त्या भावसमन्वितः ॥ ७७॥
सिद्धेऽस्मिन् कवचे दिव्ये न मन्त्रान्तरमिष्यते ।
न यन्त्रं न च होमाद्यं स्वयंसिद्धिप्रदं हि तत् ॥ ७८॥
यस्य प्रसादमात्रेण मूकः स्याद्वाग्विशारदः ।
जडो भवेद्बृहस्पतिसमो धीरः प्रबुद्धधीः ॥ ७९॥
दारिद्र्यदावदग्धानां चिन्ताशैलनिपीडिताम् ।
अमृताम्भोधिवर्षेण शमयत्येष निश्चितम् ॥ ८०॥
अन्तकालेऽपि यः सम्यगेकवारं स्मरेदिदम् ।
न तस्य भ्रमणं घोरं किन्तु ब्रह्मणि लीयते ॥ ८१॥
गोपनीयं प्रयत्नेन न देयं यस्य कस्यचित् ।
भक्ताय शान्तचित्ताय गुरुभक्तिपराय च ॥ ८२॥
इति ते कथितं दिव्यं कवचं ब्रह्मदुर्लभम् ।
देवैरपि सदा गोप्यं योगिसिद्धनिषेवितम् ॥ ८३॥
इति श्रीकुञ्जिकाडामरतन्त्रे भगवान्नारदसंवादे
श्रीपरब्रह्मकवचं सम्पूर्णम् ॥
Encoded and proofread by Rukmini Goswami