गणेशवेदपादस्तुतिलहरी
खण्डराजकृता
सिद्धेर्बुद्धेरधिपतिं नितरां भक्त्या नित्यं भजति यो मनुजः ।
हे विघ्नाधीश सुरनाथ मुदा तस्य त्राता भवसि तस्य सखा ॥ १॥
आत्मस्वरूपानुभवं सुखं यद्दुर्लभं भुवि ।
देवदेवः शिवसुतस्तं नो दन्ती प्रचोदयात् ॥ २॥
अहो गुणेश दृश्यते प्रदीयतेऽथ लभ्यते ।
ततो गृहाण नः स्तुतिमुत प्रवर्धय मतिम् ॥ ३॥
हस्तिवक्त्रलीलयेशसूनो विश्वसर्जनादिकस्य कर्तः ।
तत्क्षमस्व यद्वदामि यस्मात् ब्रह्मणस्पते त्वमस्य यन्ता ॥ ४॥
दरिद्रत्वं खलु बाधां करोति तवार्चा नः शुभदा रोचते न ।
अहो दन्त्यास्य ततस्त्वदीयं तदस्मासु द्रविणं धेहि चित्रम् ॥ ५॥
हे गणाधीश देवताभिवन्द्य किं नु वाच्यं जनैः स मान्य इत्थम् ।
तन्मुदा स्वीकरोषि दीनबन्धो यस्त आतिथ्यमानुषे जुजोषत् ॥ ६॥
अहो गणाधीश ते महत्त्वं कथं प्रवाच्यं नृपस्य सूनुम् ।
सुरादिमान्यं हि भूमिदेवं ऋषिं चकार स्वपामहोभिः ॥ ७॥
अहो नागेन्द्रास्य कदास्मदीयं गृहं त्यक्त्वा त्वत्सुदयार्द्रदृष्ट्या ।
पयः सिन्धौ चारुतरं सुरत्नैः सहस्रद्वारं जगमा गृहं ते ॥ ८॥
स्मृतिमात्रेण विघ्नानां नाशकं कामपूरकम् ।
त्यक्त्वा शिवसुतं विप्रा माचिदन्यद्विशंसत ॥ ९॥
न रोचतेऽस्मभ्यमन्यदहो गणपते कुरु ।
अस्मांस्तथा तेऽनुदिनमनुस्तोमं मुदीमहि ॥ १०॥
श्रीः कल्याणैः स्वर्णैर्मणिभिः सुनिर्मितैः पादत्राणाद्यैः सुयुतैः सुलक्षणैः ।
तैर्हेरम्बागच्छ जवैः सुपाहि नः अश्वासो ये ते वृषणो रघुद्रुवः ॥ ११॥
बाधन्ते नितरां म्लेछा ब्राह्मणान् ब्रह्मणस्पते ।
तावका ये भटाः श्रेष्ठास्तेभिर्नस्तूर्यमागहि ॥ १२॥
यैर्यत्नैः पुरा जगत् गुप्तं तेऽधुना क्व ते ।
सत्या चेद्दयाब्धिता तेभिर्नोऽविता भव ॥ १३॥
संसारसिन्धौ पतितोऽस्मि नक्राः पुत्रादयो मां वितुदन्ति यस्मात् ।
अहो गणाधीश दयोदधिं त्वां कदामृळीकं सुमना अभिख्यम् ॥ १४॥
यस्य भ्रूभङ्गतः सर्गस्थित्यन्ता विलसन्ति हि ।
अहो गणपते तं त्वां क ईशानं न याचिषत् ॥ १५॥
हे नागेन्द्रास्येश्वरपुत्र नाथ यद्रत्नैः स्वर्णैर्जनितं त्विच्छातः ।
क्षीराब्धौ ते शोभनमस्ति मह्यं यन्धिष्माविप्रः स्तुवते वरूथम् ॥ १६॥
यन्मया मनसा वाचा कायेन दुरितं कृतम् ।
तस्मान्मोचय मां देव त्वं हि वेत्थ यथातथम् ॥ १७॥
अस्मान्यो द्वेष्टि सततं यं च द्विष्मो वयं सदा ।
अहो गणपते तूर्णं मा तस्योच्छेषि किञ्चन ॥ १८॥
मदीयषड्रिपून्कुतो न हंस्यहो गजानन ।
पुराङ्कुशेन विद्विषां शिरो बिभेद वृष्णिना ॥ १९॥
न ते गजेन्द्रास्यैतद्विचित्रं स्वतन्त्रता या ईश्वरतत्वाच्च ।
खलोऽपि नीचोऽप्येनोनिधिर्यः कृणोषि तं मर्त्येषु प्रशस्तम् ॥ २०॥
अहो गणेश भूमिपाः स्तुवत्सु काञ्चनप्रदाः ।
न लुब्धता शुभेश ते रयिं गृणत्सु धारय ॥ २१॥
मातामहमहाशैलं पितामहविवर्जितम् ।
कण्ठोपरि गजं वन्दे जगत्कारणमच्युतम् ॥ २२॥
यस्य मातामही मेना यस्य नास्ति पितामही ।
तं भालचन्द्रं वन्देऽहं प्रकृतेः पुरुषात्परम् ॥ २३॥
हे हेरम्ब तव हर्षः प्रकामं भक्ष्ये मोदकसमाख्ये मृदौ हि ।
नित्यानन्द सुरपालो भवान्वै किं मे हव्यमहृणाना जुषेत ॥ २४॥
वेदशास्त्राण्यधीत्य पुत्रादि उत्पाद्येष्ट्वा मखैर्गणाधीश ।
ज्ञानं सम्पाद्य सद्गुरोर्मुक्ताः घ्नन्तो वृत्राणि सूरिभिः स्याम ॥ २५॥
अहो दयोदधे सुपूर्णकाम सदा प्रमोदपूर्ण हे गणेश ।
सुभक्तितोयदर्पितं सुभद्रमर्यभोजनं बिभर्षि ॥ २६॥
वदन्त्यात्मेति हि वेदान्ता यां प्रधानं पुरुष इत्थं साङ्ख्याः ।
बभाषे हीश्वरमेनं योगः ऊरुज्योतिर्विविदुर्दीध्यानाः ॥ २७॥
मदीयान्कामान् गणेश प्रदातुं कस्यास्ति शक्तिः ।
स्वहस्तेनैव प्रदद्यात् महाहस्ती दक्षिणेन ॥ २८॥
बाल्यादौ स्वप्नादिकेऽस्माभिर्यत्कृतं वाचा तन्वा तेजसा चापि दुष्कृतं
पापानां शत्रो दयाब्धे गजानन मानस्तस्मादेनसो देवरीरिषः ॥ २९॥
अहो गणाधीश सुरासुरेश्वरं सिद्ध्या च बुद्ध्योभयतश्च सेवितम् ।
सच्चित्सुखं त्वां सततं भजामहे कविं कवीनामुपमश्रवस्तमम् ॥ ३०॥
विधिविष्णू महेशः इतरे सर्वकार्ये ।
इभवक्त्रं नमन्ति नकिरेवा यथा त्वम् ॥ ३१॥
अहो हेरम्ब जगत्ससर्ज अरक्षद्यो ह्यथ सञ्जहार ।
अहं त्वामेव पूजयामि तमु ज्येष्ठं नमसा हविर्भिः ॥ ३२॥
अहो गणेश दूर्वादि भक्त्या यत्ते समर्पितम् ।
नित्यतृप्तोऽपि देवेश जुषस्व प्रसु मामव ॥ ३३॥
न साम्यं ते भविष्यति जगत्यां अये जिह्वे नमोऽस्तु ते यदि त्वम् ।
गजास्यं सिद्धिबुद्धिनायकं वै सुशेवं ब्रह्मणस्पतिं गृणीषे ॥ ३४॥
तथा कुरुष्व सिद्धिबुद्धिनाथ गजाननाय शम्भुबालकाय ।
सदा स्वभक्तपालकाय तुभ्यं यथा भवे मीळजुषे अनागाः ॥ ३५॥
भो हेरम्ब प्रीतियुतो गृहाण दूर्वां मोदकं सुशमीन्सुलाजान् ।
दीनेभ्यः सुदीनदयायुतस्त्वं अस्मभ्यं च सौभगमा यजस्व ॥ ३६॥
संसारसिन्धुतरणे न स्वल्पमपि नो भयम् ।
गणेश ते महानौकां भूरि नाम मनामहे ॥ ३७॥
अहो दन्त्यास्य श्रुतिर्न समर्था न वक्तुं देवगणाश्च समर्थाः ।
समर्थ्यैका शिवशक्तिरुमा ते प्र ते माता महिमानमुवाच ॥ ३८॥
अहो हेरम्ब त्वदीया वयं हि सुतैर्मित्रैः सम्भजाम ।
त्वदीयां पूजां मुदा सर्वदैव सुरत्नासो देववीतिं गमेम ॥ ३९॥
हे हेरम्ब वयं सर्वदैव त्वत्पूजां कलयामः स्तुतिं च ।
तस्मात्त्वं करुणाब्धे गणेश स्वावेशो अनमीवो भवा नः ॥ ४०॥
मत्तान् जनान् परिसन्त्यज्य देव भो सिद्धिबुद्धिपते दीनपाल ।
दुःखादिभिः सततं पीडिता यत्त्वेमहे प्रतितन्नो जुषस्व ॥ ४१॥
हे देवदेव मदीयं सुतादिकं धेन्वादिकं पशुजातं दयानिधे ।
अज्ञं त्वदीयसमर्चापराङ्मुखं शं नो भव द्विपदे शं चतुष्पदे ॥ ४२॥
शिवपुत्रं त्वां भक्त्या देव कलयामो नित्यं हेरम्ब ।
धनिनः साङ्ख्यज्ञानाढ्याश्च अजरासस्ते सख्ये स्याम ॥ ४३॥
खलान् प्रमत्तांस्तव भक्तिहीनान् हिताहितज्ञानविहीनचित्तान् ।
अहो गणाधीश दयासमुद्र पितेव पुत्रान्प्रति नो जुषस्व ॥ ४४॥
अहो गणाधीश पूजां त्वदीयां सदा करिष्यामि भक्त्या ततस्त्वम् ।
समागच्छ शीघ्रमारुह्य चाखुं इषं रयिं पप्रथद्वाजमस्मे ॥ ४५॥
चिन्तामणिं भालचन्द्रं महोदरं पुत्रस्येश्वरं भक्तपालकम् ।
भक्त्या सुचित्तेन तं भजाम्यहं प्रातर्भगं पूषणं ब्रह्मणस्पतिम् ॥ ४६॥
हे गिरिजासुत पूजां स्तोत्रं ध्यानमपीह कृत्वा ते देव ।
दानदयाव्रत यागाद्यन्ते तेन वयं भगवन्तः स्याम ॥ ४७॥
कुतो विलम्बं कुरुषे यदि त्वं दीनवत्सलः ।
आगच्छ सिद्धिबुद्धिभ्यां यदि स्तोमं मम श्रवत् ॥ ४८॥
हे हेरम्बाहं तव बालकोऽस्मि मद्वाण्यो याः सन्ति हि बालवाण्यः ।
आनन्दाढ्यं शम्भुसुतं सदा ताः वर्धन्तु त्वा सुष्टुतयो गिरो मे ॥ ४९॥
काव्योक्तदोषसहितं विनिन्द्यं स्तोत्रं त्विदं गणपते मयोक्तम् ।
हे देवदेव करुणासमुद्र सूक्तस्य बोधि तनयं च जिन्व ॥ ५०॥
अनेन प्रीयतां देवो भगवान् गिरिजासुतः ।
गजाननोऽयं पूर्वेषामस्माकं कुलदैवतम् ॥ ५१॥
खण्डराजेन रचिता गणेशलहरी शुभा ।
गणेशतुष्टिदा नित्यं वसतात् हृदये सताम् ॥ ५२॥
सम्पूज्य त्रिदशवरं गजाननं यो विघ्नेशस्तुतिलहरीं सदा पठेद्वै ।
क्षीराब्धौ करिमुखपादपद्मे आकल्पं स हि निवसेद्गजाननः ॥ ५३॥
नाम्ना गुणैश्चापि शिवैव माता तातः शेवस्त्र्यम्बकयज्वनामा ।
मल्लारिदेवः कुलदैवतं मे श्रीकौशिकस्यास्ति कुले च जन्म ॥ ५४॥
इति खण्डराजकृता गणेशवेदपादस्तुतिलहरी सम्पूर्णा ।
Proofread by Narendran Madathil